Vozes d'África
Deus! ó Deus! onde estás que não respondes?
Em que mundo, em qu'estrela tu t'escondes
Embuçado nos céus?
Há dois mil anos te mandei meu grito,
Que embalde desde então corre o infinito...
Onde estás, Senhor Deus?...
Qual Prometeu tu me amarraste um dia
Do deserto na rubra penedia
- Infinito: galé! ...
Por abutre - me deste o sol candente,
E a terra de Suez - foi a corrente
Que me ligaste ao pé...
O cavalo estafado do Beduíno
Sob a vergasta tomba ressupino
E morre no areal.
Minha garupa sangra, a dor poreja,
Quando o chicote do simoun dardeja
O teu braço eternal.
Minhas irmãs são belas, são ditosas...
Dorme a Ásia nas sombras voluptuosas
Dos haréns do Sultão.
Ou no dorso dos brancos elefantes
Embala-se coberta de brilhantes
Nas plagas do Hindustão.
Por tenda tem os cimos do Himalaia...
Ganges amoroso beija a praia
Coberta de corais ...
A brisa de Misora o céu inflama;
E ela dorme nos templos do Deus Brama,
- Pagodes colossais...
A Europa é sempre Europa, a gloriosa! ...
A mulher deslumbrante e caprichosa,
Rainha e cortesã
Artista - corta o mármor de Carrara;
Poetisa - tange os hinos de Ferrara,
No glorioso afã! ...
Sempre a láurea lhe cabe no litígio...
Ora uma c'roa, ora o barrete frígio
Enflora-lhe a cerviz.
Universo após ela - doudo amante
Segue cativo o passo delirante
Da grande meretriz.
Mas eu, Senhor!... Eu triste abandonada
Em meio das areias esgarrada,
Perdida marcho em vão!
Se choro... bebe o pranto a areia ardente;
talvez... p'ra que meu pranto, ó Deus clemente!
Não descubras no chão...
E nem tenho uma sombra de floresta...
Para cobrir-me nem um templo resta
No solo abrasador...
Quando subo às Pirâmides do Egito
Embalde aos quatro céus chorando grito:
"Abriga-me, Senhor!..."
Como o profeta em cinza a fronte envolve,
Velo a cabeça no areal que volve
O siroco feroz...
Quando eu passo no Saara amortalhada...
Ai! dizem: "Lá vai África embuçada
No seu branco albornoz. . . "
Nem vêem que o deserto é meu sudário,
Que o silêncio campeia solitário
Por sobre o peito meu.
Lá no solo onde o cardo apenas medra
Boceja a Esfinge colossal de pedra
Fitando o morno céu.
De Tebas nas colunas derrocadas
As cegonhas espiam debruçadas
O horizonte sem fim ...
Onde branqueia a caravana errante,
E o camelo monótono, arquejante
Que desce de Efraim
Não basta inda de dor, ó Deus terrível?!
É, pois, teu peito eterno, inexaurível
De vingança e rancor?...
E que é que fiz, Senhor? que torvo crime
Eu cometi jamais que assim me oprime
Teu gládio vingador?!
Foi depois do dilúvio... um viadante,
Negro, sombrio, pálido, arquejante,
Descia do Arará...
E eu disse ao peregrino fulminado:
"Cam! ... serás meu esposo bem-amado...
- Serei tua Eloá. . . "
Desde este dia o vento da desgraça
Por meus cabelos ululando passa
O anátema cruel.
As tribos erram do areal nas vagas,
E o nômade faminto corta as plagas
No rápido corcel.
Vi a ciência desertar do Egito...
Vi meu povo seguir - Judeu maldito -
Trilho de perdição.
Depois vi minha prole desgraçada
Pelas garras d'Europa - arrebatada -
Amestrado falcão! ...
Cristo! embalde morreste sobre um monte
Teu sangue não lavou de minha fronte
A mancha original.
Ainda hoje são, por fado adverso,
Meus filhos - alimária do universo,
Eu - pasto universal...
Hoje em meu sangue a América se nutre
Condor que transformara-se em abutre,
Ave da escravidão,
Ela juntou-se às mais... irmã traidora
Qual de José os vis irmãos outrora
Venderam seu irmão.
Basta, Senhor! De teu potente braço
Role através dos astros e do espaço
Perdão p'ra os crimes meus!
Há dois mil anos eu soluço um grito...
escuta o brado meu lá no infinito,
Meu Deus! Senhor, meu Deus!!...
Autor: Castro Alves.
|
|
Voĉoj de Afriko
Ho Di'! vi kial ne respondon donas?
En kiu mond', en kiu stelo dronas
kaj vin vualas vi?
Al vi mi vokis antaŭ du mil jaroj;
de tiam vane krias al stelaroj...
Vi, kie estas, Di'?...
Samkiel Prometeo katenita
en la dezerto al la ŝton' granita,
senfina mia puno!...
Sueza lando estas la kateno
kroĉanta la piedon - ho malbeno! -
Vulturo - arda suno...
De bedueno la ĉeval' malforta,
sub la skurĝado renversiĝas morta
en la sablaro flama.
Doloras, sangas mia dorso ŝvita,
pro la vipado de samum' ĵetita
de via brak' ĉiama.
Fratinoj miaj belas en feliĉo...
Azio dormas en volupta niĉo
de la harem' sultana.
Aŭ sur la dors' de blankaj elefantoj
sin lulas sub kovril' de brilantoj
ĉe plaĝo hindustana.
Por tend' ŝi havas himalajajn randojn...
Amema Ganga kisas ŝiajn strandojn
ĉe la koralaj rodoj.
Muson' trablovas landon de raĵao;
kaj dormas ŝi en temploj de Bramao,
- kolosaj ŝtonpagodoj...
Eŭropo estas ĉiam la plej glora!...
Virino nekonstanta kaj senkora,
reĝin' - korteganin'.
Marmoron skulptas - arte en Karara,
poete - kantas himnojn en Ferara,
de l'gloro la kulmin'!...
Ŝi ĉiam venkas en la finetapo...
Per krono jen, jen per frigia ĉapo
ŝi kapornamas sin.
La mondo, kiel frenezul' galanta,
marŝadas laŭ la paŝo deliranta
de l'granda mesalin'.
Sed mi, Sinjor'!... lasita en malĝojo
en mezo de dezertoj, for de l'vojo...
perdita vane paŝas!
Kaj miajn larmojn... trinkas sabloardo!
Ĝi eble... al indulga Dirigardo
la ploron mian kaŝas.
Neniu ombro en arbaro estas...
Por ŝirmi min neniu templo restas
sur monto, en ravin'...
Egiptajn piramidojn mi ascendas,
sed vane al ĉielo krie plendas:
"Sinjoro, ŝirmu min!..."
Profet' per cindro verton superŝutas;
per sablo mian kapon supersputas
sirok' kompatomanka...
Mi, kiam sub morttuk' sahara iras...
"Afrikon jen vualas", oni diras,
"burnuso ĝia blanka..."
Ne vidas ili, ke dezert' fariĝis
morttuko mia... ke silent' stariĝis
en mia brusto nur.
Sur tiu grund' apenaŭ kardodona
oscedas Sfinkso, la koloso ŝtona,
al la ĉiellazur'
Sur frakasitaj de kolonoj frisoj
en Teboj, gvate klinas sin ibisoj
al vasta horizonto...
sur kiu vagas blankaj karavanoj,
kameloj monotonaj kaj kaftanoj
el Efraima monto...
Ĉu ne sufiĉas, Dio, la doloro?!
Ĉu elĉerpiĝis ne en via koro
malamo kaj venĝemo?...
Mi, kion faris? kia krim' terura
estiĝis kaŭzo por ĉi pun' tortura,
por via glavopremo?!...
Okazis tuj post la diluv'... vagulo
descendis pala, tristo en okulo,
el la ankrej' de Noa...
Mi vokis la migranton en soleco:
"Ho Ĥam!... vi estos mia kara edzo...
- kaj mi por vi Eloa!..."
Post tiu tago vent' de malfeliĉo
tra miaj haroj blovas nun per kriĉo
la anatemon plagan.
La triboj vagas tra la sabla mondo,
Nomad' malsata, kiel vagabondo,
ĉevalon rajdas sagan.
El Egiptuj' mi vidis fuĝi studon...
popolon mian - malbenitan judon -
laŭ vojo iri fata...
idaron mian poste en angor'
per ungoj de Eŭrop' trenita for
- ĉasfalko senkompata!...
Sur krucon, Krist', vin oni vane ligis...
la sango mian frunton ne purigis
de pramakulo puna.
Ankoraŭ estas nun pro sort' fatala
idaro mia - brut' universala...
kaj mi - paŝtej' komuna...
La Nova Mond' nun suĉas sangon mian:
- Kondor' ŝangita en vulturon fian,
en sklavobirdon raban.
L'aliajn sekvis... la fratin' perfida,
samkiel de Jozef' fratar' insida,
la fraton vendis knaban.
Sufiĉas, Di'! el via brak' potenca
tra spac' ruliĝu gesto indulgenca
por krimo senkonscia!...
De du mil jaroj... mia plorsingulto...
tratranĉas infiniton... sen aŭskulto...
ho Di', Sinjoro mia!
Verko: Castro Alves.
Esperantigo: Leopoldo Knoedt.
Fonto: Castro Alves - Elektitaj Poemoj.
|
