Pensamento de Amor
Ó PÁLIDA madona de meus sonhos,
Doce filha dos cerros de Engadi!...
Vem inspirar os cantos do poeta,
Rosa branca da lira de Davi!
Todo o amor que em meu peito repousava,
Como o orvalho das noites ao relento,
A teu seio elevou-se, como as névoas,
Que se perdem no azul do firmamento.
Aqui... além... mais longe, em toda a parte,
Meu pensamento segue o passo teu.
Tu és a minha luz, - sou tua sombra,
Eu sou teu lago, - se tu és meu céu.
À tarde, quando chegas à janela,
A trança solta, onde suspira o vento,
Minha alma te contempla de joelhos...
A teus pés vai gemer meu pensamento.
Lá, no teatro, ao som das harmonias,
Vendo-te a fronte altiva e peregrina...
Eu apertava o seio murmurando
- "Oh! mata-me de amor, mulher divina!"
Inda ontem, à noite, no piano
Os dedos teus corriam no teclado;
Que, às carícias destas mãos formosas,
Gemia e suspirava apaixonado.
Depois cantaste... e a ária suspirosa
Veio nalma acender-me mais desejos;
Dir-se-ia que essas notas eram doces
Como sussurro de amorosos beijos.
Oh! diz'me, diz'me, que ainda posso um dia
De teus lábios beber o mel dos céus;
Que eu te direi, mulher dos meus amores:
- Amar-te ainda é melhor do que ser Deus!
Autor: Castro Alves.
|
|
Amopenso
De miaj revoj, ho madono pala,
filino bela de En-Gedi-monto!...
Ho blanka roz' de liro de David,
de kant' poeta estu vi la fonto!
La tuta am' en mia brust' kuŝanta,
samkiel roso sub ĉiel'libera,
al via sin' leviĝis, kiel nubo
forperdiĝinta en la blu' etera.
Postsekvas miaj pensoj viajn paŝojn
ĉi tie, transe, for, dum nokt' kaj tago...
Vi estas mia lum' - mi ombro via,
se estas vi ĉiel', mi estas lago!...
Vespere, kiam vi balkonon venas,
kun loza har', tra kiu vent' suspiras,
mia anim' genue vin kontemplas,
ĉe vi piede miajn pensojn diras.
Fieran frunton vian, en teatro
vidante ĉe sonoro harmonia,
la bruston mi premadis murmurante:
- "Mortigu min de am', virino dia!"
Hieraŭ dum vespero, de piano
la klavojn viaj fingroj dolĉe premis;
sub la kares' de manoj tiel belaj,
enamiĝinta ĝi suspire ĝemis!...
Vi poste kantis, kaj l'ari' sopira
animon mian iĝis pli ekflama!
la son' de tiuj notoj estis dolĉa,
samkiel la susur' de kiso ama!
Ho diru, diru ke ankoraŭ povos
el via lip' nektaron trinki mi;
mi tiam diros, ho virin' amata:
- vin ami bonas pli ol esti Di'!
Verko: Castro Alves.
Esperantigo: Leopoldo Knoedt.
Fonto: Castro Alves - Elektitaj Poemoj.
|
