Ouvir Estrelas

Ouvir Estrelas

- Ora (direis) ouvir estrelas! Certo,
Perdeste o senso! E eu vos direi, no entanto,
Que, para ouví-las, muita vez desperto
E abro a janela, pálido de espanto.

E conversamos longo tempo, enquanto
A Via Láctea, como um pálio aberto,
Cintila. E, ao vir o sol, saudoso e em pranto,
Ainda as procuro pelo céu deserto.

Direis agora: - Tresloucado amigo!
Que conversas com elas? Que sentido
Tem o que dizem quando estão contigo?

E eu vos direi: - Amai para entendê-las,
Pois só quem ama pode ter ouvido
Capaz de ouvir e de entender estrelas!

Autor: Olavo Bilac.
Traduziu para o Esperanto: Sylla Chaves.

OLAVO BILAC (1865-1918) nasceu no Rio de Janeiro. Estudou medicina e direito, mas não completou nenhum dos dois cursos. Dedicou-se, então, ao jornalismo, participando ativamente na política e em campanhas cívicas de alcance. Foi, por isso, perseguido e preso pelo governo do Marechal FLORIANO PEIXOTO. No poema Profissão de Fé, codificou o seu credo parnasiano, defendendo o culto do estilo, da pureza da linguagem e da correção da forma. Seu próprio nome, OLAVO BRAZ MARTINS DOS GUIMARÃES BILAC, já constituía um alexandrino perfeito. É considerado o maior sonetista brasileiro. Nos primeiros decênios do século atual, era o poeta mais lido do país, e continua sendo dos mais populares. Sofreu, a partir de 1922, a reação do modernismo, mas sua glória permanece inabalada, em virtude da alta categoria da sua poesia e da sedução que continua a exercer no público. Foi membro fundador da Academia Brasileira de Letras. Principais obras poéticas: Via Láctea (sonetos), O Caçador de Esmeraldas (poema épico) e Tarde (poesias variadas).

Aŭdi Stelojn

- Nu (surpriziĝos vi) parolo stela!
Ci freneziĝis! Sed mi diros nun:
- Por aŭdi stelojn mi alvenas ĉe la
Fenestro ofte, sub la nokta brun'.

Kaj longe ni parolas, unu kun
L' aliaj, sub la baldakeno hela
De Lakta Voj'. Kaj, kiam venas sun',
Mi plore serĉas tra la blu' ĉiela.

Vi diros nun: - Amik' freneza mia,
Pri kio vi parolas kaj afablas?
Kaj kion diras la parol' ilia?

Kaj mi respondos: - Amu por diveni,
Ĉar nur oreloj de amant' kapablas
La stelan voĉon aŭdi kaj kompreni!

Aŭtoro: Olavo Bilac.
Esperantigo: Sylla Chaves.

OLAVO BILAC (legu: Olavu Bilak') (1865-1918) naskiĝis en Rio de Janeiro. Studis medicinon kaj juron, sed finis neniun el la du kursoj. Tiam dediĉis sin al jurnalismo, kaj aktive partoprenis en la politiko kaj en patriotismaj tutbrazilaj kampanjoj. Tial li estis persekutita kaj arestita de Marŝalo Floriano Peixoto. En la poemo "Fidkonfeso" li difinis sian parnasanan kredon, kaj defendis la amon al stilo, al lingvopureco kaj al formkorekteco. Lia nomo mem, OLAVO BRAZ MARTINS DOS GUIMARÃES BILAC, jam entenis perfektan aleksandran verson. Li estas konsiderata la plej granda brazila sonetisto. En la unuaj jardekoj de la nuna jarcento li estis la plej legata poeto en la lando, kaj ankoraŭ estas unu el la plej popularaj. Ek de 1922, li estis atingita de la modernisma reago, sed lia gloro restis neŝancelita, pro la alta kategorio de liaj poemoj kaj ilia daŭra sorĉo sur la publikon. Li estis fondita membro de la Brazila Beletra Akademio. Ĉefaj poeziaj verkoj: Lakta Vojo (sonetoj), La Smeraldoĉasisto (epopeo) kaj Vespero (plurspecaj poemoj).

[Voltar]