Hino

Hino

Quisera que meus braços fossem extensos e infinitos
como os horizontes
para abraçar todas as terras...

Meu coração universal conhece todos os idiomas
e os meus olhos trouxeram a cor dos mares
que contornam todos os países...

Meus pés não distinguem no atrito das terras
as diferenças de raças
e as minhas mãos não distinguem
no aperto de outras mãos
as diferenças de cores...

Meus pés só distinguem os caminhos ásperos
dos caminhos suaves
e as minhas mãos só distinguem
as mãos rudes que trabalham
das mãos macias que vegetam...

Quisera abrir os braços
e envolver todas as terras e todas as pátrias
e ensinar a todos os homens
que a luz vem de um único sol
e que o amor deve unir todas as mãos ásperas
para que todos os caminhos sejam suaves...

Autor: José Guilherme de Araújo Jorge.
Traduziu para o Esperanto: Sylla Chaves.

* Terceiro prêmio de poesia traduzida para o esperanto, no Concurso Literário de Madri, em agosto de 1968.

José Guilherme de Araújo Jorge (1916- ) nasceu no Rio de Janeiro. É professor e radialista. Durante a ditadura estadonovista, sua poesia levantava-se como um protesto. Foi, por isso, muitas vezes preso. Além da poesia social, os versos líricos tornam-no um dos poetas mais lidos do Brasil atual. Com Eterno Motivo (1943), obteve o prêmio Raul de Leoni, da Academia Brasileira de Letras. Canto da Terra e Estrela da Terra, impregnados de amplo sentido humano e social, são livros que lembram Garcia Lorca e Castro Alves. Escreveu também: Meu Céu Interior, Amo, Cântico, Harbas Submersas e outros.

Himno*

Mi volus havi longajn brakojn
kun la senfino de la horizontoj
por ĉirkaŭbraki ĉiujn landojn...

Mia tutmonda koro scipovas ĉiujn lingvojn
kaj miaj okuloj portas la koloron de la maroj
ĉirkaŭantaj ĉiujn terojn...

Miaj piedoj ne rekonas en la tuŝo de la grundoj
naciajn diferencojn
kaj miaj manoj ne rimarkas
en la manpremo de aliaj manoj
kolorajn malsimilojn...

Miaj piedoj nur distingas
la vojojn krutajn kaj la vojojn mildajn
kaj miaj manoj nur atentas
pri la malglato de la man' kiu laboras
kaj pri la glato de la man' kiu vegetas...

Mi volus malfermi la brakojn
por ĉirkaŭpreni ĉiujn landojn kaj patriojn
kaj miaj manoj nur atentas
ke nia lumo venas el unusola suno
ke nia amo devas unuigi
ĉiujn malglatajn manojn de la tero
por ke la vojoj ĉiam estu mildaj...

Aŭtoro: José Guilherme de Araújo Jorge.
Esperantigo: Sylla Chaves. 1968.

* Tria premio de Esperanta tradukita poezio, en la Belarta Konkurso de Madrido, en aŭgusto 1968.

José Guilherme de Araújo Jorge (legu Ĵoze' Giljermi de Arauĵu Ĵorĵi) (1916- ) naskiĝis en Rio de Janejro. Estas instruisto kaj radiisto. Dum la diktatorado de Vargas, lia poezio leviĝis, kiel protesto. Tial li estis plurfoje arestita. Krom sociaj versoj, ankaŭ lirikaj igas lin unu el la plej legataj poetoj de la nuna Brazilo. Per Eterna Motivo (1943) gajnis premion Raul de Leoni de la Brazila Beletra Akademio. Kanto de l' Tero kaj Stelo de l' Tero, plenaj je homa kaj socia senco, estas libroj, kiuj memorigas pri Garcia Lorca kaj Castro Alves. Li ankaŭ verkis: Mia Interna Ĉielo, Mi Amas, Kantikoj, Subakivigita Harpo kaj aliaj.

[Voltar]