Hebréia
Pomba d'esp'rança sobre um mar d'escolhos!
Lírio do vale oriental, brilhante!
Estrela vésper do pastor errante!
Ramo de murta a recender cheirosa! ...
Tu és, ó filha de Israel formosa...
Tu és, ó linda, sedutora Hebréia...
Pálida rosa da infeliz Judéia
Sem ter o orvalho, que do céu deriva!
Por que descoras, quando a tarde esquiva
Mira-se triste sobre o azul das vagas?
Serão saudades das infindas plagas,
Onde a oliveira no Jordão se inclina?
Sonhas acaso, quando o sol declina,
A terra santa do Oriente imenso?
E as caravanas no deserto extenso?
E os pegureiros da palmeira à sombra?!
Sim, fora belo na relvosa alfombra,
Junto da fonte, onde Raquel gemera,
Viver contigo qual Jacó vivera
Guiando escravo teu feliz rebanho ...
Depois nas águas de cheiroso banho
- Como Susana a estremecer de frio -
Fitar-te, ó flor do babilônio rio,
Fitar-te a medo no salgueiro oculto ...
Vem pois!... Contigo no deserto inculto,
Fugindo às iras de Saul embora,
Davi eu fora, - se Micol tu foras,
Vibrando na harpa do profeta o canto ...
Não vês?... Do seio me goteja o pranto
Qual da torrente do Cédron deserto!...
Como lutara o patriarca incerto
Lutei, meu anjo, mas caí vencido.
Eu sou o lótus para o chão pendido.
Vem ser o orvalho oriental, brilhante!...
Ai! guia o passo ao viajor perdido,
Estrela vésper do pastor errante! ...
Autor: Castro Alves.
|
|
Hebreino
Kolombo de l'esper' sur maro rifa!
Lilio brila de la val' Levanta!
Vespera stelo de paŝtist' vaganta!
Mirtujobranĉo plena de odoro!...
Vi estas, de Judujo bela floro...
Vi estas, hebreino ĉarmoriĉa...
la pala roz' de lando malfeliĉa,
sen havi roson el ĉiel' devenan!
Pro kio vi paliĝas, dum sinĝenan
vesperon tristan blua ond' spegulas?
Ĉu viajn revojn olivarboj lulas,
ĉu longajn Jordanstrandojn vi sopiras?
Ĉu eble revas vi dum sun' subiras
pri sankta land' en vasta Oriento?
pri karavanoj en dezersilento?
kaj pri paŝtist' sub ombro de daktilo?!...
Jes, estus bele sur la herbkovrilo,
ĉe font' aŭdinta ĝemojn de Raĥel,
kun vi vivadi en Jakobfidel'...
paŝtisto-sklav' de via grego flora...
Kaj poste en la akvo bonodora
- Suzana trema pro la ban' glacia -
vin, floro de river' babilonia
el inter la salikoj kaŝrigardi...
Do venu!... en dezerton, por nin gardi,
ni fuĝu de Saul, de lia gal',
David mi estus - estus vi Miĥal,
dum kanto de profet' el harpo svarmas.
Ĉu vi ne vidas?... Mia brusto larmas
samkiel fluo de Kidron dezerta!...
Anĝelo, kiel patriark' necerta
mi luktis, sed min venkis fal' subita.
Lotuso estas mi al ter' klinita.
Fariĝu vi la brila ros' Levanta!
Aĥ! gvidu paŝojn de irant' hezita,
vespera stelo de paŝtist' vaganta!...
Verko: Castro Alves.
Esperantigo: Leopoldo Knoedt.
Fonto: Castro Alves - Elektitaj Poemoj.
|
