Ambição do Pingo d'Água
A noite esqueceu
no côncavo de uma folha
vizinha de um riacho
um pingo d'água.
Veio o sol
como uma rosa grande ardendo em febre
e envolveu a pequenina gota
num punhado de cores.
Pingo d'água acordou
olhou para baixo
gostou do riacho...
Sonhou ser assim
ser riacho também...
E correr, e crescer, ir além...
Ser um rio bem grande
maior que ninguém.
Veio o vento
de repente
e desgarrou da folha o pingo d'água.
Pingo d'água morreu.
Pingo d'água perdeu-se no riacho...
Pingo d'água sou eu.
Autor: Jacy Pacheco.
Traduziu para o Esperanto:
Neide Barros Rêgo. 1994.
|
Ambicio de Akvoguto
La nokto forgesis
en kavo de folio
najbara al rivereto
unu guton de akvo.
Venis la suno
kiel granda rozo brulanta de febro
kaj envolvis la malgrandan guton
en manpleno da koloroj.
La akvoguto vekiĝis
rigardis malsupren
ekamis rivereton
revis esti simila
esti ankaŭ rivereto...
kaj kuri, kreski, iri antaŭen...
fariĝi granda rivero
pli granda ol ĉio ajn.
Venis la vento
subite
kaj faligis de la folio la akvoguton
La akvoguto mortis
La akvoguto perdiĝis en la rivereto
La akvoguto estas mi.
Aŭtoro: Jacy Pacheco.
Esperantigo: Neide Barros Rêgo. 1994.
|
