Adormecida
Uma noite, eu me lembro... Ela dormia
Numa rede encostada molemente...
Quase aberto o roupão... solto o cabelo
E o pé descalço do tapete rente.
'Stava aberta a janela. Um cheiro agreste
Exalavam as silvas da campina...
E ao longe, num pedaço do horizonte,
Via-se a noite plácida e divina.
De um jasmineiro os galhos encurvados,
Indiscretos entravam pela sala,
E de leve oscilando ao tom das auras,
Iam na face trêmulos - beijá-la.
Era um quadro celeste!... A cada afago
Mesmo em sonhos a moça estremecia...
Quando ela serenava... a flor beijava-a...
Quando ela ia beijar-lhe... a flor fugia...
Dir-se-ia que naquele doce instante
Brincavam duas cândidas crianças...
A brisa, que agitava as folhas verdes,
Fazia-lhe ondear as negras tranças!
E o ramo ora chegava ora afastava-se...
Mas quando a via despeitada a meio,
Pra não zangá-la... sacudia alegre
Uma chuva de pétalas no seio...
Eu, fitando esta cena, repetia
Naquela noite lânguida e sentida:
"Ó flor! - tu és a virgem das campinas!
"Virgem! - tu és a flor de minha vida!..."
Autor: Castro Alves.
|
|
Dormantino
En iu nokto, bone mi memoras...
ŝi dorme, mole en hamako kuŝis...
negliĝ' duonfermita... loza haro,
tapiŝon la piedo preskaŭ tuŝis.
Fenestro malfermita. La kamparo
odoris je sovaĝa rozbalzamo...
kaj fore, sur la horizont', montriĝis
de paca, dia nokto panoramo.
La branĉoj de jasmeno, kurbiĝinte.
en ĉambron maldiskrete sin enmetis,
kaj svingiĝante sub zefira tono,
sur vangojn, tremetante, ŝin kisetis.
Ĉiela bildo!... sub kareso ĉiu
eĉ sonĝe la knabino sin agitis...
Kvietiĝinte... kisis ŝin la floro...
sed antaŭ ŝia kiso... jen... forglitis...
En tiu dolĉa horo oni vidis
de du infanoj puraj ludon distran...
Zefir' skuanta la foliojn verdajn
ondumis ŝian harplektaĵon bistran!
La branĉo jen apudis... jen foriĝis...
Sed vidis, ke pro tio ŝi enuis,
por ŝin ne kolerigi... petoleme,
petalopluvon super ŝi deskuis...
Spektante tiun scenon mi ripetis,
en ĉi vesper', de sento kaj langvoro:
"Ho, flor'! - vi estas la kamparvirgino!
"Virgin'! - vi estas mia vivofloro!...
Verko: Castro Alves.
Esperantigo: Leopoldo Knoedt.
Fonto: Castro Alves - Elektitaj Poemoj.
|
