Passageira de mim,
Prossigo peregrina
No leme deste frágil corpo,
Plasmado na poeira das estrelas.

Vou conduzindo este balão
Feito de sonho e fogo,
Sangue e poesia,
Em equilíbrio,
Sobre ossos de cristal...

Quantas vezes, meu Deus,
Me desavim comigo
E desembarquei
Na estação da insensatez...

Todavia, intrépida prossigo
E transvôo, com leveza,
Por sobre as frias dores dos caminhos,
Buscando ancorar a minha face
No espelho que ainda vai chegar.

Pasaĝerino de mi,
Mi daŭrigas pilgrimante
Ĉe direktilo de tiu malfortika korpo
skulpta en stelpolvaro.

Mi estas kondukanta tiun balonon
Farita el revo, fajro,
Sango kaj poezio,
Ekvilibre,
Sur kristalostoj...

Kiomfoje, Dio mia,
Mi malpaciĝis min
Kaj mi elŝipigis
Ĉe malsaĝeco-stato...

Tamen, mi daŭrigas sentime
Kaj transflugas malpeze
Super malvarmaj vojoj-doloroj,
Kaj mi serĉas ankri mian facon
Ĉe spegulo kiu ankoraŭ alvenos.