<colunas>

Era uma vez um lenhador que vivia numa cabana no coração da floresta. Ao final do árduo trabalho do dia, costumava meditar recostado ao tronco de um carvalho secular e dali contemplar o céu faiscante de estrelas.

Um anoitecer, estando em seu posto habitual, o lenhador viu pousar no ramo mais alto da árvore um pássaro desconhecido de rara beleza, cujo perfil destacava-se, nítido, contra o céu prateado. Mais surpreendido ficou quando a ave entoou seu cântico melodioso lembrando o som pura de uma flauta. E, prodígio maior, o canto da ave podia ser compreendido pelo homem. Na linguagem humana, o significado da melodia traduzia a seguinte mensagem:

- Sou o mensageiro noturno. Habito junto ao trono do Altíssimo e só desço à terra quando vejo brilhar na aura humana a chama inconfundível do Amor. Ela anuncia que o coração do homem está pronto para iniciar a viagem espiritual. Venho trazer-te a recordação de tua origem divina, lenhador. A nostalgia que sentes contemplando os astros perdidos na imensidão é a lembrança que a tua alma guarda das regiões onde habitavas antes de desceres na Matéria. Queres conhecer tua pátria verdadeira, o Reino da Luz?

- Sim! Respondeu o lenhador cuja alma sensível se sentia oprimida pelo escafandro do corpo físico. Que devo fazer?

- Deves passar pela dor e pelo sofrimento sem maldize-los. Deves te libertar do jugo das paixões desordenadas. Após esta morte na cruz, voltarei com novas instruções.

O canto eloqüente silenciou. O pássaro revoluteou em torno do homem e da árvore, depois alçou vôo perdendo-se nas alturas.

O tempo passou. Machado às costas, o lenhador encaminhava-se todos os dias para o trabalho. No seu íntimo, porém, uma grande transformação se operava. A promessa do Mensageiro não lhe saía da lembrança. Seguia as instruções recebidas crescendo em renúncia e sabedoria sem se dar conta. Afinal, o mensageiro tão ansiado retornou. Trazia no bico uma cruz de ouro que depositou nas mãos rudes do lenhador.

- Eis a tua recompensa. Venceste a prova da cruz. Queres prosseguir?

- Oh, sim. Que devo fazer agora? apressou-se a perguntar.

- Tens que elevar tua mente a planos mais sutis, expandindo tua consciência de modo a descobrires as potencialidades divinas que abrigas em teu ser. Tens que adquirir equilíbrio interno para que a Divindade possa atuar na tua alma. Quando atingires este estágio, eu voltarei.

Feitas as evoluções rituais, lançou-se ao espaço desaparecendo na vastidão da floresta.

Agora, uma chama mais alta e poderosa ardia no coração do lenhador. Cultivou com ardor as novas virtudes, tornando-se desapegado e confiante. Aprendeu a rejeitar pensamentos mesquinhos, substituindo-os por pensamentos de concórdia e fraternidade. À medida que prosseguia em sua ascese, passou a perceber a proteção de seres invisíveis que o visitavam com freqüência.

Certa noite, quando a quietude da floresta era profunda, o canto inconfundível se fez ouvir. Desta vez, o pássaro trazia no bico uma estrela cintilante.

- Venceste mais uma etapa, peregrino do Caminho, cantou o mensageiro. Queres prosseguir?

- Tudo que desejo é alcançar a pátria distante, retrucou o lenhador. Garantida minha cidadania celeste, voltarei à Terra para ajudar outros peregrinos.

- Falas com sabedoria. Na medida em que seguires tua estrela guia, tua luz aumentará e te libertará do cativeiro. Procura Amar e Servir. Quanto tiveres praticado suficientemente estes dois ensinamentos, voltarei a estar contigo.

Mais uma vez o pássaro circundou o lenhador com o vôo de proteção e rumou para o infinito.

De posse da estrela cintilante, o lenhador já não conseguia guardar só para si a ventura de que estava possuído. Percebendo na aura de outros lenhadores a mesma cruz tímida e luminosa que atraíra para ele o mensageiro das alturas, ensinou aos companheiros como trilhar as primeira etapas do Caminho. Com tanto empenho se dedicou à tarefa que olvidou por completo a ânsia de partir. Quando, numa noite serena, ouviu o canto familiar ficou surpreso. Como o tempo passara rápido! Das outras vezes, ele se escoara muito, muito lentamente. Agora, um acelerador invisível o adiantara. Encaminhou-se para o carvalho e viu a ave descendo em sua direção com uma coroa radiante presa ao bico. Jamais a floresta ouviu canto tão mavioso como nessa noite. O mensageiro cantou:

- A coroa é o símbolo da mais alta realização humana. Merecestes a coroa porque aprendestes tudo dar e nada reter. Esquecestes a tua personalidade humana para te tornares o Servidor. Alcançastes o amor impessoal, o inegoísmo, a ação desinteressada e a compaixão. És um Ungido, um ser coroado. A Pátria em festa aguarda o teu regresso.

- Mensageiro alado, quando me visitastes pela primeira vez desejei ardentemente regressar à pátria perdida. Por isto me lancei com tanto êxito na busca da perfeição. Quando voltastes com a Cruz e a Estrela me senti estimulado a acelerar minha libertação. Mas, ao conquistar a Coroa servindo a meus irmãos, já não sinto forças para abandoná-los Não te posso acompanhar ainda. Quero que leves, porém, para o reino distante de onde vens, o único bem que possuo, já que sempre troŭestes uma dádiva ao me visitares.

O pássaro aquiesceu com um trinado de júbilo e, tendo tomado no bico o coração do lenhador, lançou-se ao espaço rumo ao trono do Altíssimo, em cujos pés depositou a relíquia palpitante transformada no mais puro diamante.

—

Original em Português: Maria Luiza de Andrade.

NOVACOL

Foje estis arbohakisto, kiu vivis en kabano en la koro de arbaro. Post la fino de peniga labortago, li kutimis meditadi kun la dorso apogita sur la trunko de jarcenta kverko kaj de tie longe rigardi la ĉielon plenan je steloj.

Iam, ĉe la noktiĝo, estante en la sama situacio, la arbohakisto vidis sidiĝi sur la plej alta branĉo de iu arbo belegan nekonatan birdon, kies profilo distingiĝis tre nete kontraŭ la arĝenta ĉielo. Pli surprizite li fariĝis, kiam la birdo ekkantis sian melodian kanton similan al pura sono de fluto. Kaj nekredeble li povis kompreni la kanton de la birdo. En la homa lingvo, la melodio signifis la jenon:

- Mi estas la nokta mesaĝulo. Mi loĝas ĉe la trono de la Plejalta kaj mi venas al la tero nur kiam mi vidas brili en la homa aŭro la nekonfuzeblan flamon de la Amo. Ĝi anoncas ke la homa koro estas preparita por komenci la spiritan vojaĝon. Mia misio, arbohakisto, estas rememorigi vin pri via dia deveno. La nostalgio, kiun vi sentas, rigardante la perditajn astrojn en la senlimo, estas la rememoro, kiun via animo gardas de la loĝitaj regionoj antaŭ via materia vivo. Ĉu vi volas koni vian veran devenlandon, la Regnon de la Lumo?

- Jes! - respondis la arbohakisto, kies sentema animo sentis sin katenita de la skafandro de la fizika korpo. Kion mi devas fari?

- Vi devas travivi dolorojn kaj suferojn, nemalbenante ilin. Vi devas liberigi vin de la jugo de la nebrideblaj pasioj. Post tiu ĉi morto surkruce, mi revenos kun novaj instrukcioj.

La elokventa kanto silentis. La birdo ĉirkaŭflugis la arbohakiston kaj la arbon kaj poste ekflugis rekte al la altaĵoj, malaperante.

La tempo pasis. Kun hakilo surdorse, la arbohakisto paŝadis ĉiutage al la laboro. Tamen ene de li mem okazis granda transformiĝo. Li daŭre memoris pri la promeso de la Mesaĝulo. Obeeme li sekvis la transdonitajn instrukciojn kaj, tiel, senkonscie iĝis pli saĝa kaj rezigna. Finfine, iam, la tiom atendata Mesaĝulo revenis. Ĝi portis ĉe la beko oran krucon, kiun ĝi metis sur la malglatajn manojn de la arbohakisto.

- Jen via rekompenco. Vi venkis la provon de la kruco. Ĉu vi volas daŭrigi?

- Ho, jes! Kion mi devas nun fari? - li tuj demandis.

- Vi devas levi vian menson al pli sublimaj regionoj, plivastigi vian konscion tiamaniere ke vi malkovru la dian potencon, kiu ekzistas en la interno de vi mem. Vi devas akiri la internan ekvilibron tiel ke Dio povu agi en vian animon. Kiam vi atingos tiun stadion, mi revenos.

Post la kutimaj ĉirkaŭflugoj, la birdo sin ĵetis al la spaco, malaperante en la profundo de la arbaro.

Nun iu pli alta kaj potenca flamo ekardis en la koro de la arbohakisto. Li kultivis kun fervoro la novajn virtojn, fariĝante malavara kaj fidplena. Li alkutimiĝis neakcepti malnoblajn pensojn, anstataŭigante ilin per aliaj pli fratecaj kaj harmoniaj. Laŭ tio, kiel li progresis en sia asketa vivo, li komencis percepti ke li estis ekprotektata de nevideblaj estaĵoj, kiuj ofte lin vizitis.

Iun nokton, kiam regis kompleta trankvileco en la arbaro, audiĝis denove la konata kanto. Ĉi-foje la birdo alportis ĉe la beko scintilantan stelon.

- Vi venkis plian etapon, pilgrimanto de la Vojo, - kantis la mesaĝulo. - Ĉu vi volas daŭrigi?

- Mia plej granda deziro estas atingi la foran patrolandon, - rebate diris la arbohakisto. - Ricevinte mian ĉielan civitanecon, mi revenos al la Tero por helpi aliajn pilgrimantojn.

- Vi saĝe parolas. Laŭgrade kiel vi postsekvos vian gvid-stelon, via lumo pligrandiĝos kaj liberigos vin el la mallibereco. Amu kaj Servu. Kiam vi sufiĉe plenumos tiujn du instruojn, mi revenos.

Plian fojon la birdo ĉirkaŭflugis la arbohakiston kaj sin direktis al la infinito.

Ekposedante la scintilantan stelon, la arbohakisto ne plu sukcesis sekretigi la sentatan feliĉon. Perceptante en la aŭro de aliaj arbohakistoj la saman timeman kaj lumradian krucon, kiu allogis al li la mesaĝulon de la altaĵoj, li ekinstruis ilin kiel plenumi la unuajn etapojn de la Vojo. Li tiom sin dediĉis al la tasko ke li komplete forgesis pri la dezirego de la forveturo. Subite, en iu trankvila nokto, li aŭdis denove la konatan kanton kaj surpriziĝis. La tempo pasis rapide! En aliaj okazoj la tempo forflugis treege malrapide. Nun nevidebla akcelilo rapidigis ĝin. Li sin direktis al la kverko kaj vidis la birdon flugi rekte al li, alportante lumradian kronon ĉe la beko. Neniam antaŭe la arbaro aŭdis kanton tiel dolĉan kiel en tiu nokto. La mesaĝulo kantis:

- La krono estas la simbolo de la plej alta homa realigo. Vi meritis ĝin, ĉar vi lernis doni ĉion kaj nenion reteni. Vi forgesis la homan personecon kaj iĝis la Servisto. Vi atingis la nepersonan amon, la neegoismon, la abnegacian agon kaj la kompaton. Vi iĝis Sanktoleito, kronita estulo. La Ĉielo en festo atendas vian revenon.

- Flugilhava Mesaĝulo, kiam vi unuafoje vizitis min, mi arde deziris reveni al la perdita hejmlando. Pro tio mi ege dediĉis min strebe al perfekteco. Kiam vi revenis, alportante la Krucon kaj la Stelon, mi sentis min stimulita akceli mian liberiĝon. Sed, konkerante la Kronon pro la servo al miaj fratoj, mi ne plu emas forlasi ilin. Mi ankoraŭ ne povas akompani vin. Pro tio mi volas ke vi kunportu al la fora regno de kie vi venas la solan bonon, kiun mi havas, ĉar vi ĉiam alportis donacon al mi okaze de viaj vizitoj.

La birdo konsentis per ĝoja trilado kaj, prenante ĉe la beko la koron de la arbohakisto, ekflugis rekte al la spaco, al la trono de la Plejaltulo, ĉe kies piedoj ĝi metis la pulsantan relikvon transformitan en la plej puran diamanton.

—

Verkis: Maria Luiza de Andrade.
El la portugala tradukis: Aloísio Sartorato.

</colunas>