Sole kaj ĉagrene,
kun mia malĝoj',
iras mi promene
laŭ la sabla voj', 

kaj, en la trankvilo
de la nokta hor'
glitas luna brilo
sur la mara for'. 

Ridas kvin anĝeloj
en Suda Stelar'
dum aliaj steloj
falas al la mar', 

kaj, el la silento
de l' ĉiel' sen fin',
kompatema vento
venas kisi min. 

Malgraŭ la bonvolo
de l' tuta ĉiel',
restas mia solo
plena de malhel', 

ĉar en mia koro
sangas granda tru'
kun la rememoro,
ke ni estis du.