Estis mirinde, kiel gajs ĉiu fil'
De pombal' malgranda urbo
En la nordo de Brazil'
Sed pro sekeco, preskaŭ ĉiuj migris for
Kaj nur restis tiu akvo,
Kiun homoj nomas plor' 

Maringá, Maringá
Ekde via foriro
Nure restis resopiro
Via manko kaj malĝoj' 

Maringá, Maringá
La vivo estas fuŝo,
Ekde kiam mia buŝo
Kisis vin je lasta foj' 

Maringá, Maringá
Vi ne restu longe for,
Ĉar kontraŭe, mia kor'
sen espere mortos ja. 

Dum fromigrado, Maringá, la mestizin'
Estis plej priparolata,
Ĉar bedaŭr' atingis ŝin
Ĉar longe daŭris pri mestizo la memor'
Li ja restis en Pombalo,
Tamen ankaŭ en la kor'