Sur montverto starigita,
aglonest', fiera, spita,
vivu! - hejmoland' bandita!
Vivu! - jaguaromondo!
Monto, kie palmstandardo
- kiel indiankokardo -
en ĉiela blua ardo
flirtas per la verda frondo!...

Vivu! lando de bravuloj,
kie de l'eben' anguloj
ŝanceliĝas pro ululoj
de la ĉasistar' kuraĝa!
Kie foraj bojoj sonas...
kaj ĉaskornoj klarionas...
nigraj korvoj fluge dronas
en la kampo arde braĝa!...

Jen por vi la kri' ekscita!
Vi, Palmares! bark' granita,
kiu al tempesto, spita,
hisis velon dum la gluto,
kun defi' al uragano,
flirta flag' sur oceano
ĉe la hurlo de ŝipano,
sur la ondoj de l' servuto!

De bravuloj la stadio,
de la liberec' gvardio,
prenis glavon kaj per krio
vi rikanis al la valo:
"Venu el la horizonto...
Jen, sinjoroj, mi en fronto!!!"
Kaj vi ridis... rid' de monto!
Ironio... de ŝakalo!...

Kantu la eŭnuk' sen ĝeno
pri palaco kaj festeno,
donu kison al ferĉeno,
senkuraĝa por forŝiro...
Kantas mi pri belo kruda,
ĉasistino duonnuda!...
Fiksas ŝi sur gambo pruda
ruĝan felon de tapiro.

Vi, negrin'! al kis' plezura
ne la mamon donis!... pura,
brile nigra, firma, dura,
por la am' vi gardis ĝin...
Vi, Dian' de l'nigra gento
aŭdas sub branĉartegmento
voĉon, kiun portas vento -
de l'ĉasisto el ravin'!...

Vivu, brava Amazono!
kiu ĉe arbara ŝtono
kaj kaskada tondra tono
trinkas, luktas kun fiero...
Vivu!... nesto sur granito -
kie lulas sin kun spito
la kondoro... la bandito!...
jaguaro... kaj libero!...